Cuisson Congo donderdagavond 19 november 2015

Eindwerk af (oef!). Powerpoint presentatie voor mondelinge verdediging (op 31 augustus) af.  De vakantie kan beginnen….

VVOB verplicht ons, stagiaires, om een draagvlakverbredende activiteit te organiseren na onze stage. Bedoeling is onze Zuid ervaring te delen met zoveel mogelijk mensen.

Als cultuurmens had ik graag mijn lezing aangevuld gezien met Congolese artistieke expressie. Fier kan ik jullie melden dat Buda kunstencentrum graag op mijn vraag inging en

tijdens mijn 5 maanden stage veel energie stak in het zoeken naar een geschikte voorstelling. Wie zin heeft om te komen luisteren naar mijn betoog en daarna letterlijk naar Congo te

verhuizen via film en dans mag niet ontbreken op mijn Congo-avond. HEEL HARTELIJK WELKOM!!!!!!

Het liefst had ik deze avond in het weekend beleefd….maar de Congolese danser en choreograaf komt speciaal voor ons uit Kinshasa overgevlogen ! Dan mag een avond in de week geen

obstakel vormen om erbij te zijn, niet ?

Do 19/11/15 – BUDASCOOP (Kapucijnenstraat 10) Kortrijk     Een avondje Congo tijdens het NEXT festival.

18:30                     welkom

18:45 -19:15        Trui Buyse: ‘Een blik op onderwijs in DR Congo / een ervaringsverslag uit Kinshasa & Kikwit’ (lezing)

Trui Buyse ging voor haar postgraduaat Noord-Zuid 5 maanden aan de slag in DR Congo. Ze werkte er, als stagiaire, voor de Vlaamse Vereniging voor Technische Bijstand en Onderwijs (VVOB) en viel van de ene verbazing in de andere. Aan de hand van foto- en ander materiaal brengt ze levendig verslag uit.

19:15 -20:30        Kristof Bilzen (BE): Elephant’s Dream (film)

Doc – BE 2015

Frans en Lingala gesproken, Nederlands en Frans ondertiteld

De film vertelt het verhaal van drie werknemers bij drie verschillende staatsinstellingen in de Congolese hoofdstad Kinshasa: een treinstation, een postkantoor en een brandweerkazerne – openbare diensten die nagenoeg tot stilstand gekomen zijn. De gelatenheid is groot. Toch koesteren de protagonisten hoop op een betere toekomst en blijft de wil tot verandering sterk aanwezig.

 “Regisseur Kristof Bilsen pakt deze gevoelige materie aan door zijn focus te verleggen naar het persoonlijke perspectief van zijn personages, in een documentaire die met humorvolle luciditeit de politieke en institutionele patstelling aanvecht.”

20:30 -21:00        tijd voor een drankje en een klein hapje!

 

21:00 -21:55        Faustin Linyekula / Studios Kabako (CD): Le Cargo (dans)

In Le Cargo staat de Congolese danser en choreograaf Faustin Linyekula (leider van Kabako, de beroemdste dansstudio hedendaagse dans in DR Congo) voor het eerst alleen op scène. In eerdere producties vertelde hij over de woelige geschiedenis van zijn vaderland, nu toont hij waarom hij zo ontzettend graag danst. Hij neemt ons mee naar zijn kindertijd, waar hij allerlei dansrituelen aanschouwde die hij nu opnieuw herbeleeft, aangevoerd door de elektrische gitaarmuziek van Flamme Kapaya. “An incredibly supple dance that sometimes just rocks”, zo schreef de New York Times over Le Cargo.

PRAKTISCH:

–  Tickets: 14€ voor de hele avond

–  Reserveren: truibuyse@hotmail.com

Het Parijs van Afrika demorgen.be 16 juli 2015

‘Future Cities’: Kinshasa ontpopt zich tot modestad van de toekomst

De Afrikaanse wereld keek altijd al naar Kinshasa voor de laatste modetrends. Nu de economie groeit, bloeit op wat altijd al in de hoofden en de harten van de Congolezen heeft gezeten: gevoel voor stijl, creativiteit en vindingrijkheid.

Als Kinshasa in de schijnwerpers van de internationale pers staat, betekent dat meestal niet veel goeds. Congo is arm, volgens het Internationaal Monetair Fonds zelfs het armste land ter wereld, en de oorlog in het oosten van het land is de grootste sinds de Tweede Wereldoorlog. Toch is dit niet het hele verhaal volgens McKinsey’s Global Institute, dat Kinshasa in een rapport over wereldsteden van de toekomst in de top twintig van ‘hotspots for growth in 2025’ plaatste. Ook het Nederlandse modebedrijf Vlisco gelooft in de groei van de stad die wij Belgen ooit Leopoldville noemden. Volgens Vlisco kijkt heel modebewust Afrika naar de Congolese hoofdstad voor de nieuwste modetrends. Na decennialang de kleurrijke wax hollandais te hebben verkocht via tussenhandelaren, opende het er als eerste Europese modemerk een kantoor en een flagship store. De winkel is nu nog een exoot tussen de straatverkopers, maar de ontwikkelingen gaan razendsnel: Kinshasa ligt ver weg van het oorlogsgebied en hier gaat het grote verhaal niet over rebellen en oorlog, maar over vooruitgang, groei en modernisering. “Familie uit Europa die vijf jaar niet in Kinshasa is geweest, herkent de stad nauwelijks”, zegt Auguy Kibassa Maliba (42), de ‘fixer’ die ons de komende tien dagen zal begeleiden op onze zoektocht naar Kinshasa als future city. De verandering begint al bij de nette vierbaansweg die van N’djili Airport naar het stadscentrum leidt; een reis die vroeger twee uur kon duren in plaats van een halfuurtje. We passeren robots die de menigte helpen oversteken, glanzend witte stadsbussen en het Hôpital du Cinquantenaire; net geopend en het grootste medische centrum van Centraal-Afrika. Billboards langs de weg promoten het moderne leven: van 3G-internet tot nieuwe appartementencomplexen. In de auto vertelt Kibassa Maliba over zijn vader die de oppositie leidde tijdens het regime van Mobutu (1971-1997). Na een aanslag op de familie door huurlingen van Mobutu waarbij zijn oudste broer omkwam, vluchtte het gezin naar België. Hij studeerde in Brussel en werkte in New York, maar toen hij zijn eerste zoon kreeg, wilde hij terug naar Congo. “Ik wilde dat mijn kinderen zouden opgroeien in een veilige omgeving. In New York zijn veel gevaren: kinderen van vrienden stopten jong met school, ze werden lid van bendes of raakten aan de drugs. Dat gebeurt amper in Kinshasa.” We zijn onderweg naar Louison, een ontwerper die we ontmoetten op een modeshow in het chique Memling Hotel. Met zijn gele jasje vol blingbling en Ray-Ban-zonnebril viel hij meteen op. Toen hij in de pauze vertelde dat hij bijna zestig modeshows heeft gedaan in tien jaar tijd en hij Papa Wemba, een van de bekendste muzieksterren van Afrika, tot zijn cliëntèle mag rekenen, besloten we dat het bingo was. Dit is het talent van de toekomst dat Kinshasa naar een hoger niveau gaat brengen. Louison is 30, onberispelijk gekleed in een zwart hemd en een broek in een felle Afrikaanse print. Zijn gezicht matteert hij met babypoeder. De ontwerper woont en werkt in een atelier kleiner dan de gemiddelde Belgische gevangeniscel. Een kaars – de elektriciteit is uitgevallen – verlicht twee naaimachines, een kookplaatje op de grond en wat kledingstukken en sieraden die als kunststukken aan de grauwe muur hangen. De ruimte is exact even breed als de zeven paar sneakers die tegen de muur staan. Welkom in Kinshasa, stad van contrasten. Van Louisons wapenfeiten is geen woord gelogen, maar hier bestaan donker en licht naast elkaar. Kinshasa verbaast, verrast en slingert je heen en weer tussen spiegelglazen kantoortorens en de cité, de immer uitdijende volksbuurten, waar 40 procent van de mensen geen toegang heeft tot proper drinkwater en leeft van minder dan 1,2 euro per dag; niet eens genoeg voor één maaltijd per dag. Als je het zo bekijkt, zou de stad allang ‘dood’ moeten zijn, maar Kinshasa bruist, borrelt en leeft als geen ander. In Bandal, Louisons wijk, zijn de plastic tuinstoelen op de terrassen zeven dagen per week vanaf zes uur gevuld. Op de barbecue rookt verse vis uit de Congorivier, er wordt muziek gemaakt en het nachtleven gaat er door tot het ochtendgloren. Kinshasa lijkt net een mierenhoop: iedereen is altijd bezig. Met het verkopen van telefoonminuten, water, maniok of zakdoekjes. De Kinois, zoals de inwoners van Kinshasa worden genoemd, zijn muzikant, bandenspecialist, kapper in openlucht of ontwerper in een sloppenwijk. Congo is een zogenaamde weak state; de over- heid is niet in staat haar burgers te beschermen en voor ze te zorgen. Om te overleven, doe je als Louison, die als zeventienjarige op straat kwam te staan nadat zijn ouders aan aids waren overleden; je accepteert dat de staat vooral neemt en weinig geeft. Je improviseert en gaat rommelen aan de schoenen van je broer omdat je geen geld hebt om een paar op maat te kopen. Zo ontdek je dat je stijlgevoel hebt. Want als je toch schoenen op maat maakt, waarom zou je ze dan niet meteen mooier maken?

Groeimogelijkheden

De vindingrijkheid en de creativiteit van de Kinois is een van de redenen waarom Kinshasa een future city is. Met een steuntje in de rug van nieuwe bedrijven of instituten kunnen mensen als Louison het ver schoppen. Neem Madame Sera, ze werkt al dertig jaar als couturière. Tussen de palmbomen in de tuin zoemen de naaimachines, patronen tekenen doet ze in de woonkamer. De grote verrassing wacht echter op zolder: daar toveren dertig medewerkers lachend de ene na de andere kleurrijke waxprint om tot een op maat gemaakte jurk. Sinds Vlisco zich in Kinshasa vestigde, veranderde haar bescheiden naaiatelier in een serieus bedrijf met de vrouw van de president als vaste klant, vertelt ze. “Als dames dure stof kopen, willen ze een goede couturière en Vlisco beveelt mij aan. Ik maak de kleding voor de modeshows en in de winkel hangt mijn collectie.” Op de centrale markt vertellen de verkoopsters van de stoffen eenzelfde succesverhaal. Tot vijf jaar geleden moesten ze zelf naar Benin, Togo of Europa om de waxprints van Vlisco in te kopen. Nu ze direct bij de stoffenfabrikant kunnen inkopen, is het leven rustiger en de opbrengst groter, want ze hebben de mogelijkheid kleuren en dessins bestellen die zijn afgestemd op de wensen van hun klanten. Madame Sera en de dames op de markt staan voor wat er kan gebeuren als een internationaal bedrijf zich in Congo vestigt en investeert in een sector. Niet om ontwikkelingswerk te doen, maar om zelf beter te gaan verkopen. Voorlopig is de flagship store van Vlisco een uitzondering tussen de straatverkopers die zakjes water of avocado’s torenhoog op hun hoofd hebben gestapeld. Er zijn geen winkels van internationale modeketens in Kinshasa, geen McDonald’s of Starbucks. Het modebedrijf is een pionier en Louison kan voorlopig alleen nog maar dromen van een modeopleiding, een fabriek die zijn ontwerpen in productie kan nemen en een winkel waar hij ze kan verkopen. Maar verandering hangt in de lucht. De Democratische Republiek Congo (DRC) is zo groot als West-Europa en heeft de potentie om een van de rijkste landen in Afrika te zijn. De helft van het tropisch regenwoud van Afrika bevindt zich op Congolees grondgebied en met het water uit de Congorivier kan het hele continent van energie worden voorzien. In de bodem zit 30 procent van de wereldvoorraad diamant, 60 procent kobalt en 10 procent van het koper. De bodemschatten waren lange tijd de aanleiding voor plunderingen, oorlog en inmenging door buurlanden. Maar sinds de vredesovereenkomst in 2003 en de eerste vrije verkiezingen sinds de onafhankelijkheid in 1960 vier jaar later lijkt de weg naar welvaart geplaveid. De economische groei bedroeg in 2013 ruim 8 procent, dit jaar is een groei voorspeld van 9,4 procent. Daarmee is de Democratische Republiek Congo (DRC) een van de snelst groeiende economieën van Afrika. En dat oefent een aantrekkingskracht uit op alles en iedereen: buitenlandse investeerders, mijnbouwprofessionals en expats die werken voor multinationals. In de hoofdstad is een ware bouwgekte ontstaan: kantoren, hotels en appartementen worden en masse gebouwd. Bij het treinstation wordt de eerste op Amerikaanse leest geschoeide shoppingmall gebouwd. Nog voor de eerste steen gelegd was, waren alle winkelruimtes verhuurd.

Middenklasse

In 2012 vestigden telecomreuzen Africell en Orange zich in Kinshasa (de telecomsector groeide dat jaar met ruim 8 procent). Het aantal banken is in tien jaar tijd verdrievoudigd. Zo klein als de markt nu is, zo groot is de belofte voor de toekomst, vertelt Félicité Singa Boyenge, CEO bij FiBank en de eerste vrouw in Congo op een dergelijke positie bij een bank. “70 procent van het geld wordt in de informele economie verdiend. Mensen bewaren het in hun matras. Slechts 6 procent van de 75 miljoen Congolezen heeft een bankrekening. Je moet nu hier zijn om in de toekomst te kunnen profiteren.” En de ontwikkelingen gaan razendsnel, weet Boyenge. Pas twee jaar geleden besloot de overheid besloot de salarissen van een miljoen ambtenaren via de bank te betalen. De nieuwe bedrijven zorgen voor werkgelegenheid, maar over hoeveel banen het gaat, weet niemand. Statistieken zijn in Congo even zeldzaam als berggorilla’s in het Zwin. Zelfs over het aantal inwoners van Kinshasa wordt gespeculeerd. Het ministerie voor Volkstelling, dat jaarlijks zijn ambtenaren van deur tot deur stuurt om de bevolking te tellen, geeft ons een handschreven briefje met het aantal inwoners per wijk. 6.924.000 mensen, zegt de eerste assistent van de minister triomfantelijk, met de rekenmachine nog in zijn hand. Het zijn ruim 330.000 mensen meer dan het jaar voordien, maar nog steeds drie miljoen minder dan in de cijfers van de Verenigde Naties. Zij voorspellen dat de stad voor het einde van dit jaar meer dan tien miljoen inwoners heeft. Kinshasa wordt daarmee officieel, na Lagos en Caïro, de derde megastad van Afrika. Zonder cijfers kun je niets zeggen over banen of de middenklasse die daardoor zou kunnen ontstaan, vinden professoren van de universiteit van Kinshasa. Bankdirectrice Boyenge durft het wel aan: “Je bent blind als je durft te beweren dat de DRC geen middenklasse heeft.” Ze ziet steeds meer bedrijven hun personeel via de bank betalen en bovendien behoort haar eigen staf tot de nieuwe middenklasse. “Ze hebben de mogelijkheid om een huis te huren, een auto te kopen en te reizen. Als je in Europa een MBA hebt gehaald, kun je als assistent-directeur 2.000 dollar (zo’n 1.825 euro) per maand verdienen.” Boyenge heeft gelijk: als je goed kijkt, zie je de nieuwe middenklasse overal. Op zaterdag bij Erik Kayser, de nieuwe Parijse bakker, die taartjes verkoopt voor 4 dollar (zo’n 3,65 euro) per stuk, bij Chez Flore in de wijk Bon Marché, waar families op zondag lunchen terwijl kinderen op de tablet Angry Birds spelen. En bij een concert van de populaire artiest Warreson: de toegang bedraagt 20 dollar (zo’n 18,2 euro) en de populairste bandleden krijgen als bonus diverse keren 100 dollar (zo’n 91,15 euro) op hun bezwete hoofd geplakt. Weten of iemand tot de middenklasse behoort, is echter geen kwestie van mensen alleen op het uiterlijk beoordelen. Schijn bedriegt: Kinois vatten elke dag op als een nieuwe kans om er opperbest uit te zien, ongeacht hun economische status. “In Kinshasa is het niet belangrijk of je iemand bent, als je er maar uitziet alsof je iemand bent”, zegt theatermaker Toto Kisaku (35). Toen hij pas voor een theaterfestival in Europa was, kocht hij bij een outlet een spijkerjas van de Japanse ontwerper Yoshikazu Yamagata. Succes gegarandeerd: thuis stonden vrienden in de rij om het tegen betaling van hem te lenen.

Kruimels

Er stijlvol uitzien zit diep geworteld in de Congolese geschiedenis en cultuur. Jongeren in Kinshasa die tegen het regime van Mobutu protesteerden, deden dat niet met woorden of beelden, maar met kleding. Mobutu had westerse kleding – waaronder de stropdas – verboden en jongeren weigerden de abacost, het traditionele Afrikaanse kostuum, te dragen. Uit protest kleedden ze zich met designermerken uit Europa. Hun beweging noemden ze la Sape (Société des Ambianceurs et des Personnes d’Elégance, de Vereniging van Sfeermakers en Stijlvollen). La Sape is materialisme met een doel; het gaat over chic et cher, over broederschap en meisjes versieren, maar vooral over hoop en trots. Nog altijd zijn de sapeurs de helden van de sloppenwijk, hun materialisme geeft hen aanzien: ondanks de armoede en het vuil is hij in staat eruit te zien als een dandy, een gentleman met immer glanzende schoenen. “De kleuren van de prints die wij in Congo verkopen zijn feller dan in alle andere Afrikaanse landen”, zegt Monique Gieskes van Vlisco. “Hier is het geel feller dan de zon en het blauw bijna elektrisch. Dat zegt iets over de Congolese vrouw: ze wil gezien worden. Zij is het stralende middelpunt. ‘Hier ben ik.'” Voor zo’n stijlvolle natie is het logisch dat de vraag naar kleding, schoenen en accessoires exponentieel stijgt, nu de welvaart toeneemt. Hoe Gieskes de toekomst voor Kinshasa ziet? Met veel shoppingmalls, zegt ze lachend. “Ik zie straten en pleinen vol met boetieken en galeries zoals op Mandela Square in Johannesburg. De kansen liggen voor het oprapen, we hebben tien miljoen mensen en allemaal zoeken ze hun unieke dresscode.” “Natuurlijk is het leuk als we Zara of Versace in Kinshasa kunnen kopen”, zegt Gloria Mteyu (30), maar haar toekomstdroom gaat verder. De ontwerpster, gekleed in sober zwart met als opvallend detail een gouden tijger in één oor, is een eigentijdse wereldburger, ze werd geboren in Congo, ging naar een kostschool in Zambia, studeerde in New York en aan de modeacademie in Milaan en werkte voor John Galliano in Parijs. Nu is ze terug om lokale ontwerpers nationaal en internationaal in de schijnwerpers te zetten. “De mensen hier zijn gek op Europese merken, maar ontwerpers uit hun eigen land kennen ze niet. Het is mijn doel om mensen in Kinshasa Congolese designerkleding te laten dragen.” Ze was niet ongelukkig of werkloos waar ze was, maar de roep van Afrika was nu eenmaal sterker dan de veiligheid van een eigen huis, een vast inkomen en snel internet. “Je hoort het overal: de toekomst ligt in Afrika. Waarom zou ik dan in Parijs blijven als er iets staat te gebeuren op de plek waar ik vandaan kom?” Ze kwam terug met een rugzak vol ervaring en een hoofd vol ideeën, maar zekerheid had ze allerminst. Langer wachten was geen optie. “Je moet zorgen dat je meegroeit met de ontwikkeling van je land. Als je komt als alles ontwikkeld is, kun je alleen nog profiteren van de kruimels.” Vorig jaar organiseerde ze de eerste Kinshasa Fashion Week en ze ziet volop kansen om dat evenement uit te bouwen tot een internationaal gebeuren. Want als in Lagos en Johannesburg de fashion scene bloeit, waarom dan niet in Kinshasa? Het voordeel van Congo, zegt Gloria, is dat het in het centrum van Afrika ligt en het een schat aan inspiratie voor kunstenaars biedt. “Er zijn 250 verschillende stammen met elk hun eigen tradities en gewoontes. Dat zit steeds in ons achterhoofd als we ontwerpen. Tegelijkertijd zijn we moderne mensen: we kijken naar Europese films en luisteren naar Amerikaanse muziek. Op het moment dat we die twee dingen met elkaar weten te combineren, gaat het hier helemaal los.” Het klinkt als een droom. Maar dan wel een met realiteitszin. Kinshasa heeft alles in huis; van de enige publieke modeacademie van Centraal-Afrika met 2.500 studenten uit Congo, Angola, Benin en Togo, tot een potentiële afzetmarkt om bij te watertanden. Nieuwe bedrijven, investeringen en uitgeweken Congolezen die naar huis komen om hun internationale ervaring te linken aan lokale perspectieven vormen het vliegwiel om tot bloei te brengen wat al decennia in het DNA van de bevolking zit: creativiteit, vindingrijkheid en stijlgevoel. “Geef ons nog maximaal tien jaar en Kinshasa is het Parijs van Afrika”, zegt Gloria. “Als er op het Afrikaanse continent een internationaal mode-evenement plaatsvindt, waar kan dat beter zijn dan in het kloppende hart van trendy Afrika?” — Future Cities is een multimediaproject dat tot stand is gekomen met de steun van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten, het Freepress/Postcodeloterijfonds voor journalisten en het ‘Innovation in Development Reporting Grant’-programma van het European Journalism Centre (EJC), gefinancierd door de Bill and Melinda Gates Foundation. Ook de volgende afleveringen van de reeks (Lima, Yangon, Medellin en Addis Abeba) zult u kunnen lezen in De Morgen.

maandag 15 juni

Laatste werkdag vandaag op kantoor van VVOB en alle collega’s waren present, dat vind ik heerlijk. Stéphane zat de réunion d’équipe voor. Zoals heel dikwijls kwamen heel interessante items aan bod. Het wordt een drukke week die vol staat met vergaderingen waarvan sommige gevoelig liggen en met diplomatie moeten worden afgehandeld. Ornella had ook een règle du management die reacties uitlokte: “Arrêtez de vous plaindre: appréciez ce que vous faites ou partez”. Zo simpel is het in de realiteit natuurlijk niet. Je moet niet onmiddellijk vertrekken maar proberen om via gesprekken en daadwerkelijke actie verbetering in de organisatie binnen te brengen, ‘afbreken met de bedoeling om op te bouwen’ is een juiste strategie. Natuurlijk moet je jezelf nog altijd terugvinden in wat je aan het doen bent.

In de sectie Découvertes kwam Stéphane verrassend uit de hoek met informatie over “10 noms de bébés interdits dans le monde”. Liliane vervolledigde door te zeggen dat je in Congo, via wet, de kans hebt om je naam te veranderen mocht hij ‘un caractère injurieux’ hebben, mocht hij beledigend zijn dus.

In de catégorie Divers vatte ik de inhoud van drie heel interessante Engelstalige essays samen o.a. geschreven door Kristof Titeca, vorser aan de UA Antwerpen. Het is een poging om de complexiteit van de financiering van het Congolees educatief systeem uit te leggen zodat die beter begrepen kan worden. Voor sommige collega’s is die uitleg te rauw en dus aanvallend. Het onderzoek wil echter helemaal niet veroordelen, wel integendeel. Het is ook de taak van de VVOB om na te gaan of hun inverventies in de pilootscholen erin slagen om daadwerkelijk de last voor de ouders bij het betalen van de schoolonkosten lichter maken dan niet verhogen. Kan VVOB dit systeem echt veranderen? Het is een vraag die de ploeg heel terecht bezighoudt.

Aangezien het mijn laatste dag is, heb ik voor een origineel afscheidswoordje gezorgd. Op de muziek van het meest bekende lied van Stromae schreef en zong ik deze tekst

Formidables Formidables

vous étiez formidables et pas du tout minables

vous étiez impressionnables

Chers collègues vous m’avez ébahie

Je prendrai avec moi d’importantes leçons de vie

Que le boulot n’est que le boulot

Que le sourire vainc tout sentiment de négativité

Qu’un bon esprit d’équipe rend le travail dynamique

Que le boumboum et le taotao créent une ambiance spécifique

Merci de m’avoir accompagnée dans cette incroyable aventure

Merci de m’avoir consolée lors des moments difficiles, quand j’étais malade

Merci de m’avoir expliqué votre grande culture, vos traditions et votre solidarité

Merci de m’avoir époustouflée avec votre chaleur et optimisme intarissables

Merci pour tant de moments de profonde joie

Merci de m’avoir acceptée, logée

Vous m’avez formidablement marquée

Formidables Formidables

Nous étions formidables et pas du tout minables

nous étions impressionnables

 

Hun antwoord hierop was :

Formidable Formidable

Tu étais formidable et pas du tout minable

Tu étais impressionnable

 

Een welgemeend dank je wel !!

lariam en malarone

Malaria…..Ik was er bang voor, ik blijf er bang voor….Tot nu, hout vasthouden, bleef ik er van gespaard. In mijn omgeving werden tal van mensen ziek. Een prik van een besmette mug volstaat….en er vliegen er honderden rond. Met deet alleen kan je je onmogelijk voor 100% beschermen.Op uitdrukkelijk verzoek en op aandringen van de hoofdarts van het Tropisch Instituut in Antwerpen nam ik malarone of liever het generisch variant ervan. Malarone is heel erg duur en sinds kort is er een generisch product op de markt met dezelfde samenstelling, toch iets goedkoper. Zeven doosjes nam ik mee naar Congo, na thuiskomst dien ik nog een week elke dag een pil te nemen. Ik verdraag het goed, heb wel nogal wat last van huiduitslag en vermoed dat malarone de oorzaak is. Je moet het wel elke dag nemen en dat kan vervelend zijn. Eerst nam ik het ’s avonds maar ik ben veranderd naar ’s morgens, zo vergeet ik het minder rap.

Hier in Kin lijk ik de enige van de blanken in mijn entourage die anti malaria medicatie slik. In Kikwit nam iedereen lariam. De arts had me dat heel sterk afgeraden. Rosanna neemt, telkens als ze voor drie maanden naar Congo komt, lariam; voor de eerste keer sinds 26 jaar had ze malaria. Symptomen hiervoor zijn: hoofd- en nekpijn, en veel krampen in de benen. Ze is heel erg ziek geweest. Het best volg je dan een behandeling door een dokter van hier voorgeschreven; maar dat heeft ze geweigerd. Ze nam de crisis dosis van lariam als behandeling d.w.z. driedubbele dosis voor drie dagen. Gevolg: evenwichtsverlies in heel serieuze mate, ongelofelijke woede aanvallen en een zeer onhebbelijk humeur. Na een week en na nieuw bloedonderzoek bleek niets veranderd: ze is dan toch overgestapt op de plaatselijke behandeling.

Ik hoop voor Stromae dat hij geen lariam heeft geslikt. Ik duim tevens voor een spoedige genezing van de artiest.

stromae deel 4

Malariapillen nekken Stromae   demorgen.be, 15 juni.

Ernstige bijwerkingen verhinderen ook concert in Rwanda

Stromae annuleert al zijn concerten tot 2 augustus, ook het druk besproken optreden in het Rwandese Kigali. Volgens zijn entourage komt het door ernstige bijwerkingen van malariapillen.

Het concert in de Congolese hoofdstad Kinshasa dit weekend was het eerste optreden van Stromae dat sneuvelde. Vorige week donderdag zou de artiest ziek zijn geworden, waarna hij in allerijl terugkeerde naar Europa voor medische onderzoeken, zo klonk in een persbericht.

Gisteren werden dan alle concerten tot en met 2 augustus geschrapt, ook het optreden in de Rwandese hoofdstad Kigali op 20 juni. Vooral dat moest een bijzondere avond worden, want Rwanda is het land waar zijn vader opgroeide en vervolgens omkwam tijdens de genocide van 1994. Voor Paul Van Haver, de echte naam van Stromae, zou het hoe dan ook een emotionele avond worden.

Nu laat zijn entourage weten dat malariapillen het Belgische talent parten spelen. “Uit onderzoek blijkt dat hij lijdt aan ernstige bijwerkingen van een preventieve antimalariabehandeling”, meldt Auguri Productions in een communiqué. “Stromae werd meteen opgenomen in het ziekenhuis en zal enkele weken moeten worden opgevolgd.”

Negen shows

Welke geneesmiddelen Stromae precies heeft geslikt, is niet bekend. “Maar hoe dan ook kun je inderdaad zware bijwerkingen hebben van malariamedicijnen”, legt infectiespecialist Steven Callens (UZ Gent) uit. “Zeker Lariam kan voor nogal wat neuropsychiatrische effecten zorgen. Het zou niet de eerste keer zijn dat iemand moet worden gerepatrieerd omdat hij slecht reageert op malariamedicatie.”

Lariam wordt in de praktijk niet zo vaak meer voorgeschreven, net omdat het zulke bijwerkingen kan veroorzaken. Het geneesmiddel Malarone krijgt nu de voorkeur, al heeft dat het nadeel dat je het elke dag moet slikken. Callens: “Lariam hoef je maar een keer per week te nemen.”

Of Stromae daadwerkelijk Lariam heeft geslikt, is niet duidelijk. “Maar de kans dat je op Malarone zo slecht reageert, is veel kleiner”, benadrukt de professor. “Dat Stromae als kind malaria heeft gehad, speelt geen rol. Iedereen die ooit malaria heeft gehad of lange tijd in tropengebied heeft gewoond, verliest na zes maanden zijn immuniteit en kan dus ernstige malaria doormaken. Iedereen moet dus voorzorgsmaatregelen nemen, ook al heb je er vroeger gewoond of heb je al eens malaria gehad.”

Stromae zal zeker tot en met 2 augustus buiten strijd zijn, wat betekent dat hij verstek moet geven voor negen internationale shows. Naast Rwanda werd de artiest ook nog verwacht in Londen, Rome, Portugal, Zwitserland, Italië, Spanje, Canada en het Amerikaanse Chicago. “We bieden onze verontschuldigingen aan bij de fans en de concertpromotors. Voorlopig kunnen we nog geen data voor nieuwe concerten aankondigen”, laat het management nog weten.

‘Het zou niet de eerste keer zijn dat iemand moet worden gerepatrieerd omdat hij slecht reageert op malariamedicatie’

Steven Callens, infectiespecialist UZ Gent

Geruchten

Meteen nadat bekend raakte dat Stromae het optreden in Kinshasa moest annuleren, ontstonden allerlei geruchten over de ware toedracht. Zo maakte La Meuse bekend dat zijn vervroegde terugkeer te maken heeft met problemen bij het Congolese productiebedrijf. Het personeel zou niet betaald zijn voor bewezen diensten.

Ook La Libre Belgique wijdde in zijn weekendeditie een groot stuk aan de concertperikelen van Paul Van Haver. Zo zouden de Rwandese roots van de Belg gevoelig liggen in Congo, iets wat bij een heleboel Congolezen voor openlijke vijandigheden zorgt. Politiek getouwtrek zou hebben meegespeeld in de beslissing om de concerten te annuleren.

De visumproblemen die Stromae en zijn entourage troffen, zijn daar volgens de krant een mooie illustratie van. Toen ze de Kongorivier wilden oversteken richting Kinshasa, bleken niet alle papieren van de technici in orde. Eerder dan een vergetelheid een mooi voorbeeld van de diplomatieke spanningen, schrijft La Libre.

Volgens Afrikaanse media was er zelfs nog veel meer aan de hand. Zo zouden rebellen bedreigingen hebben geuit tegenover de familie van Stromae, waarna de zanger “een beroerte kreeg”. Nochtans maakt de entourage van Stromae zich sterk dat hier niets van aan is.

“De geruchten die circuleren over de vermeende oorzaken voor de afwezigheid van Stromae, zijn absoluut ongegrond”, besluit Auguri Productions het persbericht.

 

En nog eens Stromae

Alle concerten die de Belgische zanger Stromae nog tot 2 augustus gepland had, worden geannuleerd wegens gezondheidsredenen. Dat hebben Auguri Production en Mosaert vandaag laten weten.

Vrijdag werd bekend dat het voorlaatste concert van zijn Afrikaanse toer, in Kinshasa, geannuleerd werd na een “acuut medisch probleem” en dat de artiest teruggekeerd is naar Europa. Volgende week zaterdag zou Stromae een langverwacht optreden geven in de Rwandese hoofdstad Kigali – zijn vader kwam om tijdens de burgeroorlog.

“Uit onderzoek van de artiest blijkt dat hij lijdt aan ernstige bijwerkingen van een preventieve antimalariabehandeling”, aldus Auguri Production in een communiqué. “Omdat zijn gezondheidstoestand het momenteel onmogelijk maakt zijn activiteiten te hervatten, moeten Auguri Productions, Mosaert en het management van Stromae ook alle concerten tot en met 2 augustus annuleren.”

Voor de eerste weken van juli stonden verschillende concerten gepland in Europa, en op 2 augustus zou hij op het wereldbekende Lollapaloozafestival in Chicago staan. Het eerstvolgende concert is gepland op 16 september in Washington DC.

De afgelopen dagen werd her en der gespeculeerd over de ware reden van de annuleringen. “De geruchten over andere mogelijke oorzaken zijn absoluut ongegrond”, klinkt het nog.

Stromae vervolg

 
Geen ziekte, maar dit zou de echte reden voor de terugkeer van Stromae zijn
13-06-15, 13.43u – Ellen Provoost – Bron: La Meuse 

Gisteren maakte Pygma, de organisator achter de Afrikaanse tour van Stromae, bekend dat zijn concert in Kinshasa geannuleerd werd als gevolg van medische problemen. Volgens de Franstalige krant La Meuse zouden problemen met de producer de echte oorzaak van zijn terugkeer naar Europa zijn.

Een officieel persbericht maakte gisteren bekend dat Stromae zijn laatste concert in Afrika moest annuleren door een medisch noodgeval. Het Belgische talent trapte op 13 mei zijn Afrikaanse tournee af met een optreden in de Dakar. Vandaag zou hij de reeks afsluiten in de Congolese hoofdstad.

Donderdagochtend zou de artiest volgens Pygma ziek zijn geworden. Stromae moest noodgedwongen naar Europa terugkeren voor medische onderzoeken. In Kinshasa circuleren echter de geruchten dat Stromae kerngezond zou zijn.

Volgens bronnen bij de politie zou de trots van België vervroegd zijn teruggekeerd omdat er problemen waren met het Congolese productiebedrijf. Het personeel zou niet betaald zijn voor de bewezen diensten. La Meuse contacteerde iemand van de entourage van Stromae voor een bevestiging van het verhaal, die persoon bleef discreet maar ontkende het verhaal niet.

Stromae in Kinshasa vanavond 13 juni: ja ! neen toch niet ! toeme toch

Mijn laatste weekend in Kinshasa….En Stromae treedt vanavond op in théâtre de la verdure, een schitterend afsluiten van 5 lange maanden. Ik ben bij de eersten om een ticket te kopen voor deze rasartiest die ik niet eerder zag optreden in België. Ik kies niet voor de VIP kaart, die kost 100 dollar, ook niet voor die van 30 dollar want dan moet je recht staan, ik kies voor de midden categorie, een kaart van 50 dollar. Het concert begint om 18u, maar toen ik mijn kaart ging afhalen, meldde men me dat je er 1u30 retard moet bijtellen. Start dus om 19u30 en 1u30 concert. Fijn zo.

Vrijdagmorgen 12 juni. Het wordt een volle dag van evaluaties en feedback op bureau. Ik kijk er naar uit want meestal zijn dit heel interessante gesprekken waar ik veel van kan opsteken. Net voor de start verneem ik van Els dat Stromae en zijn technische ploeg geblokkeerd zijn in Congo-Brazzaville omdat ze geen visum krijgen om Congo-Kinshasa binnen te kunnen; misschien zou Stromae een visum krijgen, maar zijn technische ploeg niet en dan zouden Congolezen het werk van de technische ploeg moeten uitvoeren…..maar dat zie je zo dat dat niet kan, het concert is morgen. ontgoochelde Trui.

We wachten nog tot Eva er is om de dag te starten en ik maak van de gelegenheid gebruik om te zien of er melding is van het incident in de Vlaamse kranten: de morgen of de standaard. De morgen is de enige krant die ik bijna altijd kan consulteren als er internet is; dat wist ik al van voor mijn vertrek, daarom nam ik een abonnement op de digitale versie van de krant. En ja hoor : ik lees :

“Het geplande concert van Stromae in Kinshasa morgen gaat niet door.Door een “medisch noodgeval” moet de zanger onmiddellijk terugkeren naar Europa, laat het bedrijf weten dat instaat voor de promotie van het concert in de Congolese hoofdstad.”Stromae is sinds donderdag terug in Europa”, klinkt het bij een woordvoerder. Het gaat om een “medisch noodgeval”, waardoor hij “met spoed moest terugkeren naar Europa”. De woordvoerder kon niet zeggen of het geplande concert in Kigali op 20 juni wel zou doorgaan. De aangekochte tickets voor het optreden in Kinshasa zouden worden vergoed”.

Alleen is volgens onze informatie geen sprake van een medische urgentie……wel van een gebrek aan visa….

Het ging in veel Afrikaanse landen niet overal even vlot, maar er is maar een land waar het concert NIET doorgaat en dat is Congo-Kinshasa; ik lees vandaag in de morgen -zie artikel hieronder- dat Stromae wel naar Kigali, Rwanda trekt voor het laatste concert van zijn tournée eind juni.

Dat ik in een heel speciaal/uniek land mijn stage heb doorgebracht, wordt hiermee nog maar eens bewezen…

Verwacht van mij niet dat ik ‘Yes you can’ ga zeggen”  demorgen.be,13-06-15, 08.40u – KOEN VIDAL

Stromae toert in Afrika: afspraak met een verloren verleden

Als Stromae volgende week opnieuw in goede conditie is, zal hij op 20 juni zijn allereerste concert in Rwanda geven, het geboorteland van zijn tijdens de genocide vermoorde vader. Belgiës grootste artiest geeft toe dat die reis hem angst inboezemt. “Als ik op zoek ga naar mijn roots, wil ik Stromae niet zijn; enkel kleine Paul, een zoon die de band met zijn dode vader wil aanhalen.”

 

Stromae is al over de helft van zijn Afrika-tournee maar eigenlijk moeten de meest emotionele concerten nog komen. Belgiës grootste artiest is al sinds begin mei on the road en trad op in Senegal, Kaapverdië, Kameroen, Ivoorkust, Gabon en Congo-Brazzaville. Vandaag had hij op de planken moeten staan in Kinshasa maar dat concert werd wegens een medische urgentie uitgesteld. Volgende zaterdag treedt hij op in de Rwandese hoofdstad Kigali, de thuisstad van zijn overleden vader.

Het broeierige Kinshasa had bijzonder geweest omdat Paul Van Haver tijdens zijn jeugd in het Brusselse Laken opgroeide met de Congolese rumbamuziek. In interviews kan hij niet genoeg benadrukken hoe groot de invloed is van sterren als Papa Wemba en Kofi Olomidé op zijn eigen muziek.

Maar Rwanda is natuurlijk nog een ander verhaal. Het is zijn tweede vaderland dat hij nooit gekend heeft. Het land waar zijn vader opgroeide en waar diezelfde vader tijdens de genocide van 1994 samen met een miljoen andere mensen werd vermoord en verdween in een massagraf.

Van Haver was op dat moment nog erg jong, negen jaar. De kleine Paul had nooit veel contact gehad met zijn vader. Samen met zijn drie broers en een zus werd hij opgevoed door zijn Vlaamse moeder Miranda Marie. Vader Dylan Steven die in Brussel architectuur had gestudeerd, keerde na enkele jaren terug naar Rwanda en zou zijn kinderen nooit erkennen.

“We hebben elkaar slechts een paar keer gezien”, zegt Stromae hierover in enkele interviews. “De enige familiale band met Rwanda liep via mijn tante, de zus van mijn vader.” Daarnaast is er nog die ene reis naar Rwanda waarover Stromae het af en toe heeft. “Ik was toen vijf of zes jaar. Het was de bedoeling dat we twee maanden zouden blijven, maar ik kreeg malaria. Terug thuis durfden de kinderen op school me niet aanraken omdat ik voortdurend aan het bibberen was.”

Weer iemand verloren

Toen in april 1994 in Kigali de volkenmoord losbrak, was Paul Van Haver zich slechts halfbewust van wat er in zijn land gaande was. Hij zag de verwarrende televisiebeelden en met één oor luisterde hij naar de gesprekken tussen zijn moeder en zijn Rwandese tante. “Ik herinner me die tragische en pijnlijke avonden nog goed. Mijn moeder kreeg voortdurend telefoons uit Rwanda en ik hoorde haar zeggen: ‘We zijn weer iemand verloren’. Binnen de Rwandese gemeenschap in Brussel hingen mensen hele nachten aan de telefoon om te achterhalen of hun geliefden nog leefden.”

Om haar kinderen te sparen, zei moeder Miranda Marie op dat moment niet expliciet dat haar ex-geliefde en de vader van haar kinderen vermoord was. Het was op twaalfjarige leeftijd dat Paul Van Haver haar op een heel directe manier vroeg wat er met zijn vader was gebeurd. “Het mysterie van zijn afwezigheid was onhoudbaar geworden en ik besloot om het abces open te krabben met een simpele vraag: ‘Vertel me nu eens mama, is hij dood?’ Zij antwoordde met een korte ‘ja’. “Hoe hij gedood is, waar, door wie en waar hij begraven ligt? Dat weten we niet. Toen ik het vernam, was ik vooral triest voor mijn tante omdat die haar broer verloren had. Ikzelf heb niet gehuild.”

Vader Dylan Steven verdween ergens in Van Havers onderbewustzijn. Paul leefde zijn jonge leven als Brussels ketje. Zijn moeder liet hem op alle mogelijk manieren kennismaken met cultuur en muziek. Zij schreef hem in op de kunstacademie van Jette waar hij zang en drum studeerde. Wanneer de 15-jarige puber op het Heilig Hart in Jette moet blijven zitten, stuurt zijn moeder hem kordaat naar een streng jezuïeteninternaat in het Waalse Godinne. Afrika bleef altijd wel in zijn hoofd, maar dat was vooral dankzij de muziek van Papa Wemba, Salif Keita en Cesaria Evora.

Vader Dylan Steven leek al die tijd niet meer dan een grote afwezige. Het enige tastbare bewijs dat de kinderen van hun pa hadden, was diens architectenmallette met tekenpotloden.

Twee druppels

Maar zolang hun kinderen leven, sterven vaders nooit. Dat is voor Stromae niet anders. Naarmate de jaren vorderden, was de afwezig vader op een bepaalde manier steeds meer aanwezig. Hoe dichter hij bij de volwassenheid kwam, hoe meer Van Haver uiterlijk op zijn vader begon te lijken. “Dat is zo, ik lijk als twee druppels water op hem.”

Maar de vragen over zijn roots kwamen pas echt aan de oppervlakte wanneer Stromae doorbrak als artiest en in songs kon uitdrukken wat het betekent om voor de rest van het leven op zoek te moeten gaan naar een onbekende vader. In zijn wereldhit ‘Papaoutai’, een kwart miljard keer bekeken, is hij daarover het meest expliciet.

“Dites-moi d’où il vient

Enfin je saurais où je vais

Maman dit que lorsqu’on cherche bien

On finit toujours par trouver”

Ondertussen is gebleken dat deze song en de verbluffende clip die erbij hoort, de toenadering tussen Stromae en het continent van zijn vader versneld hebben. Niet het minst omdat ‘Papaoutai’ ook een megahit is in Franstalig Afrika. In steden als Kinshasa en Dakar is Stromaes beat alomtegenwoordig. Steeds meer Afrikanen beginnen de zanger dan ook te vragen wanneer hij nu ‘thuis’ komt optreden.

Stromae antwoordt steeds met grote behoedzaamheid. Zijn relatie met het continent van zijn vader blijft een ingewikkelde mengeling van fascinatie, zelfbescherming, angst, gemis en liefde.

Dat blijkt ook uit de weinige interviews die hij aan de vooravond van zijn Afrikaanse tournee geeft.

“De hoge verwachtingen van mijn Afrikaanse fans boezemen me angst in. Hoe zal ik die shock beleven die tegelijk een confrontatie met mezelf zal zijn?”

Van Haver is bang dat veel Afrikanen hem als een Afrikaan zullen verwelkomen, terwijl hij gewoon Belg is. “Met veel bescheidenheid besef ik dat ik nog alles te leren heb in Afrika. Kijk, ik ben niemands vader, ik ben geen grote held en ook geen revolutionair. In mijn teksten zitten weliswaar voorzichtige boodschappen, maar verwacht van mij niet dat ik aan de Afrikanen ‘yes you can’ ga zeggen. Ik ben geen messias die hoop komt geven. De Afrikaanse jongeren hebben mijn lessen niet nodig om in zichzelf te geloven en nog minder mijn medelijden.”

Toch dwingen de vragen van nieuwsgierige Afrikaanse journalisten hem om steeds meer na te denken over zijn eigen origine. “Genetisch ben ik 50 procent Afrikaans, maar cultureel ben ik 40 procent Afrikaans. Nogmaals, ik wil hier voorzichtig zijn. Ik wil echt niet de Afrikaan spelen die met een ‘hello brothers and sisters’ op het podium stapt. Ik wil niet in het cliché vervallen van een terugkeer naar de wortels en een I love Africa-gevoel.

“Heel mijn opvoeding, mijn making of, speelde zich af in België. In de noordelijke wijken van Brussel en bij de jezuïeten in de Ardennen. Het klopt dat ik op muzikaal vlak nog nooit zo dicht bij Afrika heb gestaan. Maar ik ben geen Afrikaan, ik ben Europeaan.” Waarna hij er een mysterieuze opmerking aan toevoegt. “Eigenlijk kom ik van nergens.”

Gevoelig onderwerp

Maar aan de vooravond van het concert in Rwanda krijgt Stromae toch nog een ander soort vragen. Vragen die direct naar zijn diepe gevoelens over zijn verloren vader peilen. Over wie zijn vader precies was en wat er toen in 1994 precies is gebeurd. Zijn managers proberen hem zo veel mogelijk af te schermen. Interviews over Rwanda worden momenteel geweigerd, zij het op beleefde wijze. “Zijn afkomst en zijn familie aan vaders kant blijven erg gevoelige onderwerpen voor Paul, waarover hij momenteel niet wenst te communiceren. Veel dank voor uw begrip.”

Journalisten die tijdens de persconferentie toch doorvragen, krijgen van Stromae een aarzelend antwoord. “Of ik ernaar uitkijk om naar Rwanda te gaan? Niet meer dan naar een ander land.” Waarna het even stil wordt. “Ik bedoel, waarom niet. Ik kijk er wel naar uit om mijn familie te ontmoeten en het huis van mijn grootouders te zien. Hoe meer ik me aan Rwanda zal binden, hoe meer gevoelens er bij mij naar boven zullen komen. Ik kan niet voorspellen hoe ik daarop zal reageren, echt niet. Maar het is belangrijk om te weten waar je vader opgroeide en wie je voorvaderen zijn. Maar ik denk dat ik dat pas echt wil doen als ik kinderen heb.”

In een uitzonderlijk openhartig interview aan het magazine Jeune Afrique legde Paul Van Haver wél precies uit waarom hij van zijn Rwanda-reis geen mediacircus wil maken. “Die geschiedenis is heel persoonlijk. Als ik op zoek ga naar de sporen van mijn overleden vader, wil ik alleen zijn. Ik wil dat moment zeker niet mediatiseren. Op dat moment wil ik Stromae niet zijn, enkel kleine Paul die op zoek gaat naar zijn papa; enkel een zoon die de band met zijn dode vader opnieuw wil aanhalen. Dat behoort enkel mij toe. Ik wil hier geen symbool zijn en ook geen vlag dragen. Ik zeg dit niet enkel voor mezelf en mijn vader, maar uit respect voor een miljoen slachtoffers.”

Hutu of Tutsi

Paul Van Haver wil een intieme hereniging met zijn overleden vader en dat dwingt respect af. Maar het is waarschijnlijk ook de meest verstandige houding. De genocide van 1994 blijft politiek een extreem delicate materie en ook het autoritaire regime van huidig president Paul Kagame is bijzonder omstreden. Stromae wil absoluut uit de controverse blijven.

Wat niet wil zeggen dat hij geen persoonlijke mening heeft over de genocide. Uit het gesprek met Jeune Afrique: “De Rwandese genocide is een afschuwelijke les voor de mensheid en een afschuwelijke les over de ontsporingen van het communautarisme. Ik zal heel duidelijk zijn. U preciseerde net dat mijn vader Tutsi was. Als u mij nu had gevraagd ‘Bent u Hutu of Tutsi?’, dan zou ik u niet geantwoord hebben en had ik dit gesprek beëindigd. Want dat is exact de vraag die de moordenaars aan de wegversperringen vroegen.”

Zo wordt zijn Afrika-tournee steeds meer een confrontatie met zijn diepe innerlijk. Hoe dichter Stromae bij Rwanda komt, hoe duidelijker het wordt dat zijn afwezige vader, zijn métissage (cultureel gemengde achtergrond, red.) en de onzekerheid die eruit voortvloeit, bepalend zijn voor zijn persoonlijkheid en zijn muziek. De vele vragen, de twijfel, de onbeslistheid, het onevenwicht; ze plagen hem, maar ze maken hem ook uniek.

“Het heeft inderdaad te maken met mijn métissage en vooral met het gemis aan een vader. Het feit dat je geen vaderlijke referentie hebt in het leven, helpt niet bepaald om keuzes te maken. Ik moet over die permanente tweeslachtigheid heen geraken en ik moet er mijn kracht van maken. Maar wees gerust, ik werk eraan.”

Evenement van het jaar

Ondertussen begint in Rwanda zelf de Stromae-koorts toe te nemen. Het concert in het grote Amahoro-stadion van Kigali zal voor vele Rwandezen hét evenement van het jaar zijn. Het goedkoopste ticket kost één euro, waardoor ook gewone Rwandezen naar het concert kunnen komen. De door het Kagame-regime gecontroleerde krant The New Times pakt dezer dagen trots uit met de komst van Stromae, en laat verschillende fans aan het woord.

“Ik kan niet wachten om hem op het podium te zien”, zegt Jean-Claude Hitimana. “Ik heb thuis al zijn muziek en voor mij is het een mirakel dat ik zijn optreden mag bijwonen. Het is een grote artiest. Ik hou van al zijn songs maar mijn favoriet is ‘Papaoutai’.”

De gerespecteerde Keniaanse weekkrant The East African pakte deze week uit met een onderzoek naar Stromaes familie in Rwanda. De journalist gaat ervan uit dat Dylan Steven in feite een verwesterde naam is en dat zijn Rwandese naam Pierre Rutare is. “Stromaes roots achterhalen is niet zo eenvoudig, gezien het feit dat de meerderheid van zijn familieleden aan vaderskant tijdens de genocide omkwamen. Verder is het moeilijk om na te gaan of diegenen die nu beweren familie te zijn dat ook daadwerkelijk zijn.”

Waaraan The East African niet twijfelt, is dat Pierre Rutares broer eveneens omkwam in de volkenmoord, maar dat meerdere van diens kinderen nog in leven zijn. Een van hen is volgens deze krant de 22-jarige Miss Rwanda-finaliste Vanessa Raissa Uwasa.

Muzikale vriend van Congo

Geen wonder dat Paul Van Haver zijn eerste stappen op Rwandese bodem met veel omzichtigheid zal zetten. Zijn bezoek aan zijn tweede vaderland zal voor hem een emotionele aangelegenheid zijn en tegelijk moet hij rekening houden met tienduizenden fans en een delicate politieke situatie.

“Het is jammer dat hij niet eerst in Kinshasa kon passeren”, vertelde de Congolese muziekjournaliste Nioni Masela ons deze week vanuit Kinshasa. “In Congo ligt het allemaal wat eenvoudiger voor Stromae. Voor ons is hij gewoon een muzikale vriend; een kind van de grote Congolese muzikanten die onze traditie op een heel eigenzinnige manier voortzet. Stromae zegt dat hij zich Europeaan voelt en niet onder dwang in een Afrikaan wil veranderen. Voor ons is dat prima. Laat hem maar gewoon zijn wie hij is. We hadden hem graag op het podium zien klimmen zodat we hem konden toejuichen. U weet dat wij meestal nogal wilde feestjes bouwen. Volgens mij had Stromae dan nog harder gedanst dan ooit. En als je danst, wordt alles anders. Misschien was Stromae dan zonder het te beseffen een van ons geworden. Een Afrikaan. Maar we zullen daar nog even op moeten wachten.”

Bronnen: De Morgen, Jeune Afrique, Slateafrique, The East African, The New Times.

petitie

Jullie zouden twee jonge Congolezen die, nadat ze gebruik hadden gemaakt van hun vrije meningsuiting, opgesloten werden en nog altijd opgesloten zitten

in de gevangenis in Kinshasa een grote dienst bewijzen bij het ondertekenen van deze petitie. Amnesty International wil via deze weg hun vrijlating

bekomen. Ik heb alvast de petitie ondertekend via deze link

Petitie Amnesty

Het is een voorrecht dat we in een land leven waar vrije meningsuiting niet repressief wordt te neer gedrukt. Indien jullie ook die mening zijn

toegedaan, dan volstaan 2 minuten om via jullie stem te protesteren tegen regeringen die dat wel doen en hun burgers hun vrijheid afnemen.

7 juni

Nog 9 dagen vooraleer ik mijn terugvlucht naar België neem; ik begin af te tellen. Heimwee naar het thuisfront alom, heel veel goesting om Chris, mama, mijn zus en broer en de kinderen, vrienden terug te zien. Het kan eigenlijk niet rap genoeg gaan. Deze middag keek ik voor de eerste keer naar de 7de dag op BVN: zaaaaaalig. Wat zal ik graag de draad weer oppikken.

En toch wil ik mijn tijd hier tot het laatste moment ten volle beleven en ervan genieten.

Dat deden Els en ik deze morgen met stijl: we gingen ontbijten op het terras van Patisserie Nouvelle aan de boulevard. Heerlijk toch. Het is de eerste keer dat ik dit doe, en nu mag het wel, vind ik zelf. Volkorenbrood, yoghurt, een verse fruitsalade, vers fruitsap, jongens wat smaakt dit Fruity ontbijt!

DSC09361

Op de kaart stond wel dat ik er een ‘orange’ en een ‘pamplemousse’ bij kreeg, maar in de mand stak een appel en die wou ik niet. Ik heb mijn ongenoegen geuit aan de ober, maar die begreep er niet veel van. Toen ook de verse fruitsalade nergens te bespeuren viel, en ik opnieuw ‘van mijn neus maakte’, kwam de gérante zich verontschuldigen. ‘Ik had de ober gezegd dat hij vooraleer het order op te nemen, moest zeggen dat we geen appelsien of pompelmoes in huis hebben’, zo zei ze. ‘Maar er zit een maman buiten en die heeft tientallen appelsienen mee, zo moeilijk kan het toch niet zijn om er een paar aan te kopen’, antwoordde ik. Maar dat kon op de een of andere manier niet. Toen ik haar daarop zei dat ze dan de prijs naar beneden moest halen, was haar verrassende antwoord: ‘Le petit déjeuner, je vous l’offre’. Vreemde redenering, maar ik zei niet neen.

Prijzen hier zijn relatief hoog, maar de service is niet navenant. Er zou meer geïnvesteerd moeten worden in opleiding van de obers vb. Want als de klant gelukkig en tevreden de zaak verlaat, is dit pure winst. Mond aan mond reclame is de beste manier om je zaak te promoten.

Het is dikwijls het geval: je komt in een prachtig hotel terecht, alles impeccable, maar opnieuw laat de service te wensen over. De prijzen zijn wel torenhoog en die dien je wel te betalen, eisen dat je daar ook de nodige kwaliteit voor terugkrijgt, is hier niet evident.

Maar gelukkig is het niet overal zo en kan ik voorbeelden opnoemen waar we wel tevreden waren van de manier waarop we als klant behandeld werden. Lyza die een agence de voyages runt, investeert veel in de opleiding van haar werknemers. Maar het is een werk van lange adem en het komt erop aan heel veel te herhalen en bij te sturen. Toerisme is een beginnende sector, het credo bij uitstek:”ervoor zorgen dat je klant altijd en overal tevreden is” wordt nog niet door iedereen op dezelfde manier begrepen. Maar er is vooruitgang merkbaar.

Het is droog seizoen nu. Drie maanden geen regen meer. En gedaan met de extreme hitte. Vandaag schijnt een stralende zon en is de lucht helder blauw. Gisteren was het grauw en grijs. De temperaturen blijven, wat mij betreft, aangenaam warm, elke dag 27, 28 gr, vandaag heel zeker warmer. Vele Congolezen hebben het frisjes en lopen met lange mouwen rond…

Ik ging zwemmen in het prachtige zwembad van le cercle français. We waren met zijn tweeën in het bad, beiden vrouwen. Het was er zalig.

In Kikwit had ik geen beweging at all en dat was niet ok voor mijn rug. Hier probeer ik de schade wat in te halen, het is nodig, alle spieren zijn stram en stijf.

Op bureau in Kin zijn heel wat collega’s afwezig. Het is er anders werken dan in mijn beginweken. Ik hou er eerlijk gezegd meer van als iedereen aanwezig is en er meer leven in de brouwerij is. Dat zal het geval zijn vanaf 15 juni, maar dan rond ik definitief af.

Het lijkt of ik jaren hier ben geweest, het zullen uiteindelijk 5 maand zijn geweest. En dat is behoorlijk lang voor een eerste keer in DR Congo. Misschien wel te lang, want het is en blijft een zeer moeilijk land op allerlei vlak. Maar ik ben en blijf uiterst dankbaar dat ik er zo lang kon blijven om het beter te leren kennen. Via mijn blog heb ik mijn ervaringen met jullie gedeeld: op die manier hoop ik dat jullie ook een beetje in DR Congo hebben vertoefd. En misschien willen jullie het wel met jullie eigen ogen zien? Dan raad ik jullie aan om tot hier te komen, want Congo beleven, hier zijn en dit leven van binnenuit meemaken, kan je niet vergelijken met over Congo lezen. Ook al probeer ik het zo goed mogelijk te beschrijven, toch kan ik niet ten volle weergeven wat het betekent om hier te zijn.

Waar wachten jullie nog op?